คิดถึงเจ้า หาดทราย และสายลม
เคยเชยชม อาทิตย์ ที่ปริ่มน้ำ
ทั้งเบลอด็อก บีชิก สุดจะจำ
สุดรำพัน หาเจ้า หาดบางแสน
ไม่มีครัยรู้หรอกว่า เราจะสามารถอยู่ที่นี่ ณ ตรงนี้ได้นานเท่าไร ผมรู้เพียงแต่ว่าจะทำวันนี้ ที่ตรงนี้ให้มีคุณค่าแก่การได้มาอยู่ ความสุขของคนเราก็เหมือนดวงอาทิตย์ มีขึ้นแล้วก็ลง ตามกาลเวลาของมัน ผมเชื่อได้ว่าคนเกือบครึ่งโลกคิดว่า ตัวเองเกิดมามีแต่ความทุกข์ แต่ที่จริงนั้น คนเรามีความสุขกับทุกข์ปะปนกันไป คุณลองถามตัวเองซิว่า คุณเคยยิ้ม เคยอมยิ้ม เคยยิ้มในใจไหม ถ้าเคยนั้นแหล่ะ ถือว่าเป็นความสุข ที่เกิดขึ้นโดยที่ตัวคุณเองไม่รู้ตัว
และคุณเคยรู้ตัวเองไหมว่าคุณจะดำเนินชีวิตเล็กๆ นี้ไปทางไหน และคุณจะมั่นใจได้ไงว่าทางที่คุณเลือกนั้นเป็นเส้นทางที่คุณเองต้องการ เพราะเส้นทางที่เลือกไม่มีถูกรึผิด มีแค่ว่าเป็นสิ่งที่คุณต้องการมากแค่ไหน บางคนมีความเจริญรุ่งเรื่องในหน้าที่การงานจนมาถึงจุดๆ หนึ่งแล้วพึ่งรู้ตัวเองว่าเส้นทางที่ตนเลือกนั้น มันไม่ใช่แต่แรก กว่าจะรู้ ก็สายเกินไปที่จะหันหลังกลับไปเริ่มต้นใหม่
